|
There are no translations available.
Olivier Heimel, non-medium (en atleet)
|
Miss Mis
Toen ik Eva leerde kennen, liep ze hard. Dat doet ze nog, ik weet het, maar toen liep ze alléén maar hard, en dan ook nog korte stukken. Ze was er behoorlijk goed in en ik ging er dan ook blind vanuit dat ze die korte stukken nog lang zou blijven lopen, maar op dag zei ze dat ze voortaan heel lang wilde gaan zwemmen, heel lang wilde gaan fietsen en heel lang wilde gaan lopen.
Ik hoorde het aan, knikte begripvol en dacht in stilte: dat wordt dus niks. Ter mijn verdediging: ik heb het ook wel eens wel goed. Toen basketballer Michael Jordan ging honkballen dacht ik ook: dat wordt dus niks - en zie, dat wordt ook niks.
Bij Eva echter, daar moeten we gewoon 'ns eerlijk in zijn, had ik het pijnlijk mis. En iedere keer dat ze zich weer voor een toernooi plaatst, of weer op een podium staat waar ik haar never-ever op gedacht had, denk ik: moet dat nou Eva? Moet je nou zo pijnlijk duidelijk maken hoe mis ik het destijds wel niet had? Stiekem, dat mag je best weten, noem ik je bij elke medaille weer Miss Mis.
|
|
Chris Brands, triatleet en coach
|
Ik mocht haar schema's maken!
Eva is een assertieve dame die weet waarvoor ze gaat. Wanneer zij haar doel voor ogen heeft, laat ze dat niet meer los. Op een zeer vriendelijke manier zal ze je proberen duidelijk te maken wat haar plannen zijn en dat ze deze gaat uitvoeren. Eigenlijk is het zo dat na 5 minuten met haar gesproken te hebben, je alleen maar sympathie kan hebben voor datgene wat ze doet.
Ze is wellicht niet groots van stuk, maar des te groter in haar daden. Het eerste jaar dat ik met Eva samenwerkte was ze heel duidelijk in haar stellingen. We hebben toen samen besloten dat Eva het schema maakte en ik ernaar keek. Na een paar maanden verliep het contact zo goed dat Eva vertrouwen in mij had gekregen. Ik mocht haar schema’s maken. Haha, ja, u leest het goed: ik mocht haar schema’s maken!
Naarmate de jaren vorderden en de prestaties van Eva zeer duidelijk met een rap tempo verbeterden, zijn we steeds intensiever gaan werken. Dit is ook nodig om het proces steeds meer fine tuning te geven en problemen die prestaties in de weg staan, op te lossen. Binnen 4 jaar heeft Eva ervoor gezorgd dat alle meiden in Nederland rekening met haar houden. Ook internationaal gaat het haar steeds beter af. Nog belangrijker is dat ze groeit in haar proces. Als dit op orde is komen de prestaties vanzelf. En geloof me, die waren er, die zijn er en die komen er!
|
Fred de Vries, vriend en journalist |
Het geheim van Eva’s succes
In Eva’s woonkamer staat, verstopt onder de gestaag groeiende berg medailles en bekers, haar grootste angst. De angst die tevens de motor is achter haar succes. Volkomen aan het oog onttrokken door vele jaren van winnen, winnen en nog eens winnen leunt daar een vereenzaamde piano tegen een zijmuur. 88 toetsen der ontkenning, 88 snaren vol gêne.
En Eva zwemt. Hard.
Vroeger heeft ze veel gespeeld, maar toen Eva haar ouderlijk huis verliet bleef haar piano achter, en won de sport het definitief van de muziek. Zo gaan die dingen, specialiseren betekent beperken.
Nu is de piano terug bij de pianiste, deze keer in de ondankbare rol van overwoekerde prijzenkast.
En Eva fietst. Hard.
En toch zou Eva graag weer eens spelen, vertrouwde ze me laatst toe. Maar de durft ontbreekt haar. De laatste keer bleek dat haar spel te veel in haar hoofd en te weinig in haar vingers zat. Bij ieder vals akkoord dacht ze aan de buurvrouw. Ter verduidelijking: de buurvrouw in kwestie is pianolerares…
En Eva loopt. Hard.
Inmiddels heeft de piano door wat er speelt en staat hij met zijn 88 ontblote tanden tegen Eva aan te grijnzen. Eva loopt in wedstrijdtempo om de piano heen en bedekt de schande met trofeeën. Eva, ik daag je uit. Speel piano! Sla die valse noot expres nog drie keer aan, lach daarbij zo hard mogelijk om jezelf.
En Eva speelt. Snoeihard. |
|
