De volgende dag is het acclimatiseren. Wout en ik rijden een rondje (ohja, de wind was ik even vergeten, don’t worry : hij is er nog hoor!) en ik loop nog een uurtje over de Boulevard. Bij mijn loopje kom ik Harald tegen. Met z’n slot voor Hawaii al op zak kan hij hier relaxed starten. ’s Avonds eten Chris en Helen bij ons en daarna liggen we alweer lekker vroeg op bed. Ik doe het bijslapen goed met Wouter mee deze week. Ohja. Een paar weken geleden had ik een droom. Of eerder een nachtmerrie. We gingen naar Lanzarote, en ze hadden me ingeschreven voor de Ironman. Ik protesteerde hevig en droeg allerlei redenen aan waarom ik niet kon starten. Ik had namelijk geen wetsuit mee. Kwam Wouter aan met m’n wetsuit. Ik had geen sportvoeding bij me. Kwam Chris aan met wedstrijdvoeding. Ik had geen wedstrijdwielen. Kwam Jan aan met wielen. Grrrrr. Ik werd half in paniek wakker! Stelletje idioten. Voor vertrek heb ik toch maar even de startlijst geïnspecteerd…

La Santa
Op de woensdag kunnen de mannen hun wedstrijdspullen ophalen bij Club La Santa. We fietsen met een groepje via de Kamelenklim (in het Spaans veel mooier: Montana’s del Fuego) naar La Santa. Ook Canadees David rijdt mee. Hij heeft pasgeleden een nier afgestaan aan zijn vader en doet nu alweer een Ironman. Een speciaal verhaal en een speciale vent. En hij fietst wel aardig, trouwens. Understatement! Na een ‘rustig, rustig’ ritje (zo was ons beloofd door Chris, maar dat valt dan in de praktijk altijd tegen: rustig voor Chris is voor de meeste anderen niet zo rustig), komen we bij La Santa. Daar komen we  ook Jan en Bart tegen. Ook op de fiets natuurlijk. Het is daar een groot triatlonfeest, met allemaal stoere mannen en vrouwen. De een nog gespierder, afgetrainder en bruiner dan de ander. Met nog snellere fiets, tijdrithelm, zonnebril of tattoe. Best bizar eigenlijk, het is een hele cultuur. Ik moet zeggen: het begint nu wel te kriebelen. Het is gek om hier te zijn maar niet te racen. Ik krijg ook zin in een wedstrijd. Niet noodzakelijkerwijs déze wedstrijd, over déze afstand…. Maar toch! De mannen pesten me uiteraard, en zoeken de na-inschrijving voor me.
De mannen registeren zich en met rugtassen rijden we met een lus van 2 uur terug naar huis. Waarbij Chris nog even demonstreert dat je een tijdrithelm best ook andersom op je hoofd kunt zetten... Het laatste stuk reden we nog even de afdaling bij La Asomada. Gaaf ding! Je moet alleen even remmen voor die ene bocht, anders eh…  gaat het niet helemaal goed.

Blauw, zo blauw!
En toen: zwemmen!  Wout en ik wandelen een kilometer over de Boulevard naar de zwemstart. Er liggen al kleine boeien in het water, dus je kunt het parcours al aardig zwemmen. We worstelen ons in de wetsuits en gaan gauw, voor we ontploffen, het water in. Het water is heerlijk. En: zo blauw! Ik heb nog nooit zulk diepblauw water gezien, het is zoooo mooi! Het zwemmen is genieten. Links: bergen, strand en witte huisjes. Rechts: oceaan. Overal om je heen: blauw, blauw, nog meer blauw.  En soms Wouters voeten. We zwemmen naar de laatste boei en genieten daar even van het uitzicht. Dan de terugweg: die viel ff tegen. Er staat hier namelijk wind en we hebben hem tegen. En dus beuken de golven lekker in je gezicht. Ik krijg water in m’n brilletje. Zout water. Irritant! En au aan m’n ogen. Als we terug zijn, oefenen we de start en de landgang nog: in en uit het water rennen. Altijd leuk voor de mensen op het strand…rubberen mensen rennend en duikend langs zien komen ;-)

Reünie
’s Avonds gaan we uit eten bij ons inmiddels vaste restaurant hier: Don Rafael. Het is een ware reünie van onze trainingsstage van februari, maar nu met de dames: Bart en Frederique, Chris en Helen, Jan en Debbie, Wout en ik, en dan Cornee, en een vriend van hem: Marc met Joyce, en Sonja. Een heel gezelschap en het was dan ook heel gezellig. En goed eten. 

Oververhit
Uitslapen… zo lekker! Alleen niet zo slim. Ik ga pas om 11 uur lopen en het is al knetterheet. Ik mag tempo’s lopen, maar heb het na 20 minuten inlopen op de Boulevard al snikheet. Ik maak er het beste van, maar heb het wel zwaar en het gaat niet van harte. Gelukkig loopt m’n hartslag ook vrij makkelijk op. Ik loop het loopparcours: dat loopt van Puerto del Carmen langs het vliegveld naar Playa Honda. Je loopt echt langs de landingsbaan, heel gek. Je kunt de vliegtuigen heel mooi over het water zien komen aanvliegen en dan zien landen. Je ruikt ook het wegfikken van de banden. Dat stinkt! Het is daar vol met mensen. Het strand ernaast is volgens mij een naaktstrand… beetje vreemde combinatie: vliegtuigspotters (met verrekijker en wel) en naaktlopers… Ik loop naar het eindpunt van de eerste ronde: ze moeten eerst een ronde van 18,6km en daarna twee rondjes van 11,6km. De terugweg is nog zwaarder, want wind mee dus geen koeling. Ik kom dan ook redelijk oververhit en dorstig terug bij het huisje en plons meteen het zwembad in.

Om 15.00uur is de briefing in La Santa. Voor mij een uitgelezen kans voor een illegale zwemtraining aldaar. Dus Wout naar de briefing, en ik het zwembad in. Ik heb een hele baan voor mij alleen, lekker luxe en werk m’n training in het zonnetje af. Daarna doen we nog een rondje over de ‘expo’: triatlonspulletjes kijken. Weer een relaxte avond met Chris en Helen en op tijd het mandje in. Het leven wordt niet veel fijner dan dit hoor!

Het eiland is van mij!
De week gaat veel te snel: het is al vrijdag. De dag voor de race. Terwijl alle Ironmannen en – vrouwen met de pootjes omhoog liggen, heeft Chris voor mij een lekker traininkje bedacht: 4 uur fietsen met bergop in zone 4, en daar achteraan nog een halfuur lopen in zone 3. Ik vertrek om 9.00uur. Helaas gaat Sonja niet mee, dus ik mag het zelf fixen. Best spannend, want ik heb hier nog nooit in m’n eentje gereden; altijd met escorte van 1 tot 7 mannen ;-) Ik rijd – omhoog en wind tegen -  naar San Bartholomé en dan naar Teguise waar ik het fietsparcours oppik. Ik ben behoorlijk trots op mezelf dat ik dit helemaal weet! De rest van de ronde gaat nu ook wel lukken.  De klim richting Haria: ik zet aan naar zone 4 om hem omhoog te rossen. Klimmen in zone 4 is lekker; dan mag je gasgeven, krachtzetten, oftewel: hakken en zagen. Ik moet lachen om alle dingen die op de weg zijn gekalkt: “Venga venga venga”, of “Auf Nina, da sind kein Berge”. Inderdaad, denk ik, het zijn niet echt bergen. Zeker niet als je net uit de Alpen komt. Het stijgingspercentage is niet superhoog, hij duurt niet superlang (met 20 minuten was ik boven), maar… HIER IS WIND. Aaarrrrrgggghhh. VEEL WIND.  “Kette rechts!” staat er op de weg, en automatisch kijk ik naar m’n verzet. Nou, dat staat hier toch aardig links hoor. Bovenop heeft de wind vrij spel en ik heb keihard tegen. Dan de afdaling. Ik zit middenin een wolk en zie erg weinig. Na de vangrail komt alleen maar mist. Spooky! De stukken wind mee gaan wel, maar er zijn stukken met onwijze zijwind. Ineens komt er dan een rukwind achter een berg vandaan. Heel! Erg! Eng! Ik durf niet op m’n stuur te liggen. Op gegeven moment klik ik zelfs uit m’n pedalen en rol over het midden van de weg naar beneden. Mietje! Dan doemt Haria op: witte huisjes en palmbomen. Net een oase, zo mooi. In het deel naar Mirador zitten een paar leuke klimmetjes, vooral die bij Guinate, het vogelpark. Rotding als je in zone 1 moet rijden. Maar in zone 4… staan een gáán. 

Het laatste stuk naar Mirador is genieten, alleen door de mist is het uitzicht op La Graciosa niet zo mooi als anders. Het voelt alsof het hele eiland van mij is, want ik kom bijna niemand tegen. Alsof ik de enige ben die vandaag over het eiland scheurt. Gaaf gevoel. Op de top zit ik op 2.20uur en ik sms Wout dat ik nu naar huis kom ;-).  De afdaling naar Arieta is zoals altijd geweldig en ik kan me goed voorstellen dat je hier in de wedstrijd vleugeltjes krijgt. Als ik bijna bij Tahiche ben, en eigenlijk rechtdoor naar huis kan, besluit ik de rest van het parcours te volgen. Ietsje langer, wel zo leuk. Ik voel me onwijs sterk. Het stuk naar Teguise is wel nog even gemeen: 5km licht omhoog en wind tegen, maar hey: ik rijd gewoon weer lekker in zone 4 dus hoef geen gas terug te nemen. Ik volg de IRONMAN-bordjes en ben met 4.40 uur terug. Dan omkleden en lopen. Ik race de Boulevard op in zone 3. Waar je de afgelopen dagen nog heel veel triatleten tegenkwam, is dat nu bijna niemand meer. Sommigen lopen al met hun fiets naar de check-in. Ik slalom er omheen en zie ze denken: “oh, oh meidje doe nou rustig aan, morgen mag je hard”.  Maar morgen mag ik NIX, dus ik loop lekker door. Nouja, lekker… na een halfuur ben ik echt wel klaar en sta ik met een rood hoofd voor het huisje. Klaar dus.

Bike check-in
’s Middags met Wout en Chris en Helen naar het inchecken. Alle atleten zetten dan hun fiets in de wisselzone. De fiets en helm worden gecontroleerd en ze leveren hun fietstas en looptas in. Het is vooral een ingewikkeld logistiek gebeuren voor de atleten (heb ik alles, wat moet waar?), en voor de toeschouwers erg leuk: triatleten en fietsen kijken. Wauw wat staat er weer voor moois in die rekken zeg (de fietsen dus he? ;-). We komen ook Bart, Jan, Cornee, Sonja, Harald en Irene, David en Eanna tegen. De Ier Eanna ken ik nog van 3 jaar geleden in San Remo. Hij heeft (nog) geen idee waar hij aan begint: nog nooit een hele gedaan, nog nooit op Lanzarote geweest, geen idee van het fietsparcours. Pff… succes! En Helle, ook haar ken ik van de Europacups. Haar vriend doet ook mee en zij is hier ook een week trainen. Het is een klein wereldje. Chris neemt me nog mee naar de niet-opgehaalde wedstrijdpapieren… kijk, je kunt nog meedoen. Jajaja…  Dan naar huis, bord pasta, relaxed avondje en vroeg naar bed. Morgen gaat het gebeuren!

TO BE CONTINUED!!!