Woutje was niet echt zenuwachtig. Hij had er vooral heel veel zin in. Half 5 stond de wekker en Wout bereidde zich voor: bidons klaarmaken, ontbijten, insmeren met zonnebrandcrème, en alle zwemspullen mee. Samen met Helen en Gosse wandelden we in het donker over de Boulevard naar de zwemstart. Er hing een hele mooie, rustige, verwachtingsvolle sfeer in het parc ferme. We kwamen nog wel wat feestgangers tegen die net de nachtclub uitrolden. Culture clash!

Parc ferme
Het was nog best fris toen iedereen zich in het parc ferme voorbereidde en de spanning steeg wel, dat was te zien aan de gezichten. Ik maakte nog wat foto’s en Helen smeerde Chris in, door het hek. “Nee”, roept Chris, “daar, m’n brachialis major!” (ofzoiets, weetikveelwattiezei). Dus Helen smeert netjes de gewenste spier in. Daarna gaat Chris naar de start en liggen Helen en ik in een deuk. De WAT!? T zal de spanning wel zijn…

Strand
We hebben een plekje op het strand, aan de rand van het water. Er wordt ingezwommen en het wordt heel langzaam licht. Ik word er een beetje stil van, het is best indrukwekkend. Opeens zie ik rechts van me iemand het water inhuppelen. Huppelen! Ja, het is Wouter. Stralende lach, een en al ontspanning. Dat doet-ie goed! Na een kus is het tijd om onder de startbogen op het strand plaats te nemen: vooraan de PRO’s, daarachter de mensen die denken onder de 65 minuten te zwemmen (of dat graag willen natuurlijk)… en daarachter de langzamere zwemmers. Het is 7.00 uur, net licht geworden… en dan gaat de toeter.

Zwemmen
Ze liggen met 1571 mensen in het water. Das best veel. Dus het zwemmen is druk en vol en zo ziet het er ook uit. We herkennen bij de start natuurlijk niemand, dus het is een klein halfuur wachten tot de landgang. Het is onwijs druk en we staan ingeklemd tussen heel veel mensen. En: het is vloed. We staan al gauw tot onze enkels in het water. Dan komt een kopgroepje van 5 het water uit. Daarachteraan een grotere groep. En dan komt Chris. Jeeeeej! Go Chris! Hij heeft de afgelopen week veel last gehad van een wervel en een rib, en het was heel onzeker of het zwemmen wel zou lukken. Maar dit is prima. Gelukkig!
Dan Cornee, wauw die zwemt goed! En dan Woutje. Jippie! Het ziet er goed uit. We moeten goed ons best doen om mensen te herkennen. Altijd moeilijk in wetsuit, met badmuts en brilletje. Je moet iemand best goed kennen en weten hoe zijn slag eruit ziet. We missen dan ook Gosse, Harald en Gonny. Wel zien we ook Jan en Bart, die steeds beter zwemt.

We verplaatsen ons naar de wisseltent met de bike bags. Daar moeten ze langsrennen en hun tas grijpen. Ik zie de eerste dames, en onze Ier Eanna die goed gezwommen heeft. Chris pakt nog ff de verkeerde tas, maar is dan goed op weg. Woutjes wissel gaat ook prima, en dan wandelen we de Boulevard af op weg naar de auto om het fietsen te gaan kijken. Ondertussen sms en twitter ik via Wouters account om het thuisfront op de hoogte te brengen. Jaja, multitasken: foto’s maken, aanmoedigen, info doorgeven, sms-en en twitteren… Vraag me af wat zwaarder is…!?

Zwemtijden
Chris: 55:50
Gosse: 57:37
Harald: 57:49
Cornee: 58:30
Gonny: 59:32
Wout: 59:45
Jan: 1.05.30
Bart: 1.11:30

Op de fiets
Sonja, Helen en ik rijden naar Tinajo, en pakken daar het plekje waar ze het meest omhoog rijden, zodat we ze het beste kunnen zien. Het is nog bewolkt en fris. Brrr. Sonja stelt voor om erwtensoep te gaan halen, maar komt gelukkig terug met 3 koffie. Mmmmm… De mannen rijden intussen El Golfo en Timanfaya, en ik stel me voor dat ze daar nu flink omhoog rijden. Ze hebben wel geluk: er staat veel minder wind dan anders! Dat is ook wel te merken, want daar komt de koploper al, sneller dan het snelste schema. Het is superspannend: wanneer komen onze mannen? We hebben geen idee wanneer we ze mogen verwachten.
De gaten zijn al groot! Wauw wat fietsen die eersten knalhard. Maar wie komt daar aan??? Jaaaaa het is Chris! Wauw, hij is een eind naar voren gekomen, hij ligt nu al elfde in de race. En daar ook Gosse en Harald! Die zijn echt goed bezig. Dan is het even wachten en net als ik me zorgen begin te maken, komt Woutje langs. Joepie! Hij ziet er goed uit en lijkt het nog steeds leuk te vinden ;-) Er is helaas geen tijd om op de anderen te wachten: we rijden naar Teguise, waar ze twee keer gaan langskomen. Als we daar aankomen, zijn er al zo’n 5 voorbij. Het stuk langs Famara is kennelijk heel erg hard gegaan. We hoeven niet erg lang te wachten en daar is Chris alweer. Hij ligt nog steeds 10 of 11 en rijdt erg hard omhoog.

Cat
Catriona Morrison is de eerste vrouw. Ze zit in de top20, ongelooflijk. Maar: als ze omhoog rijdt, horen we een raar geluid. Verkeerd geschakeld, lijkt het eerst. Ketting eraf? Ze stapt af. Huh? Lek misschien? Ze blijkt een gebroken ketting te hebben. Das lullig! We debatteren over wat nu de regels zijn. Je mag niet geholpen worden, toch? Hoe moet je dit dan fixen? Je hebt niet ff een nieuwe ketting en een kettingpons. Er lijkt hulp te gaan komen. Cat is de rust zelve: ze eet, drinkt, plast en zit op een muurtje te wachten. Knap. Ik zou denk ik toch wel wat emotioneler reageren… understatement! Ik zou seriously uit m'n dak gaan... Na zo’n 40(!) minuten komt er een mecanicien, die haar ketting fixt. Inmiddels zijn er natuurlijk een hoop vrouwen voorbij, maar ze kan verder. Het zal je maar gebeuren.

De mannen komen voorbij: Woutje, Jan en Bart. We moedigen ze keihard aan. We missen Cornee. Er zal toch niets gebeurd zijn??? En Gonny? Of zijn wij gewoon blind? We lopen naar het kerkje en de rotonde bovenop, waar ze straks via de andere kant terugkomen. Het is nu even wachten, maar er blijven mensen komen, dus er is genoeg te zien. Daar komen de eersten alweer aan: Maik Twelsiek met grote voorsprong, daarachter Bert Jammaer en Eneko Llanos. Op plek 10: Chris! Echt goed. Helaas kunnen we daarna niet langer wachten en moeten we teruglopen naar de auto om het lopen te kunnen zien. Op plek 30 komt Gosse gillend en lachend de afdaling af. Wat heeft die een geweldige race!

Fietstijden
Chris: 5.01:56
Gosse: 5.11:19
Harald: 5.23:11 (lek)
Wout: 5.37:31
Bart: 5.52:36
Jan: 5.54:56
Gonny: 6.25:57
Cornee: 6.38:23

Lopen
We rijden naar Matagordas, waar we mooi middenin het loopparcours uitkomen. Ze moeten eerst een ronde van 18,6km naar Playa Honda op en neer, en daarna twee ‘rondjes’ van 11,6km naar het vliegveld en terug. In het begin is het rustig en kunnen we de race goed volgen. Chris is als 8ste van de fiets gekomen en ligt mooi in de wedstrijd. Daarna Gosse die een superrace draait. Dan Harald: helaas had hij wat tijd verloren omdat hij had lekgereden. En dan Woutje die er lekker de sokken in heeft. Het is inmiddels behoorlijk warm geworden op de Boulevard en het wordt steeds drukker en lastiger te volgen. Ik word op gegeven moment helemaal gek: Chris, Gosse en Harald komen van links… Wout, Jan en Bart van rechts. In die volgorde. Maar hee: daar komt Bart al! Oh dan heeft-ie Jan ingehaald. En wat te doen als er iemand langskomt? Gauw een foto maken, dan een endje meerennen, en tot slot natuurlijk nog een tweet tiepen. Pff. Oh daar komt de volgende alweer! Ik ren op m’n slippers mee de andere kant op. Chris heeft het zwaar, hij heeft toch last gekregen van die rib. Het doet pijn maar hij probeert zo goed mogelijk door te lopen. Een opgave hoor, een marathon is niet zo gauw voorbij.

Wout heeft het inmiddels ook zwaarder gekregen en zijn hamstring ligt dwars. Iemand roept me. "Hooooiiiii!" Aha, het is Cornee! Hij is incognito in een blauw pakje dat ik niet ken. Gelukkig, hij loopt en lacht. Maarja, tja, sorry: dus de hele dag geen foto's van Cornee. Terwijl ik er 12 uur de tijd voor heb gehad... En daar is ook Gonny! Of ik een stukje voor dr wil lopen. Ja, zou ik graag doen hoor!
Dan is het tijd om richting finish te gaan. Ik zoek een plekje bij het hek waar ik goed foto’s kan maken. En dan duurt het. Lang… Hij zou nu toch moeten komen? Nu dan? Pfffff… Jaaaaaaaaaaa daar issie! Woutje met een mooie eindsprint en eindtijd van 10.11.20. Wat onwijs knap.