Rapperswil
’s Avonds spraken we af in Rapperswil, om vast wat van de sfeer te proeven en het parcours te bekijken. In de oude binnenstad kwamen we bij een grote trap. Zou dat hem zijn, de “Stairway to Heaven”? Nee, toch, zal toch niet? Hoe loopt het parcours dan? Laten we hopen dat dit niet, ik herhaal: NIET, de trap is die we 2 keer op moeten! We aten in een pizzeria en liepen daarna naar het water en een stukje van het loopparcours. En toen gauw t mandje in!

Fietsparcours
De volgende dag reden Esther en ik met de auto naar Rapperswil (halfuurtje rijden), en Wout op de fiets. Samen met Rob reden we de fietsronde van 45km. Woutje was helaas een beetje verdwaald (tja, je mag ook niet met je fiets de snelweg op!). Het parcours was helaas niet al te best afgepijld, dus het was af en toe wat zoeken. Het aanloopstuk van 10km langs het water was prima en glooiend. Daarna kwamen we op het rondje, met eerst de ‘Witches Hill’. Die was gewoon goed te doen. De volgende klim was “The Beast”. Op de weg stond een pijl rechtdoor, maar dan reed je tegen een huis aan. Schuin-rechts of schuin-links dus. Rechts was een soort oprit, links een weg. Unaniem besloten we links. “The Beast” was maar een tam beestje, we reden makkelijk omhoog. Toen de derde klim: een lange stijging naar Goldingen. Prima ding, niet te stijl, hier kan je lekker doorrijden. Duurt wel wat langer dan de andere twee. Rob reed me nog ff uit z’n wiel in de afdaling (tja, 25kg verschil)… en daarna reden we weer de 10km over hetzelfde terug. Leuk fietsparcours!

Logistiek en briefing
We gingen naar de registratie, waar we al onze spullen kregen, aten even wat op het terrein, en gingen toen naar de briefing in de grote hockey ring. Er werd niet veel nieuws verteld, behalve dat je niet langs de kant van de weg mocht plassen. Alleen op de toiletten. Huh? Nieuwe regel? Ik besloot me daar toch niet aan te gaan houden. Je zou een stop-and-go penalty krijgen als je de regel overtrad. Nou, als ik toch gehurkt in de bosjes zit… ben ik al gestopt, dus prima ;-)) Kan ik daarna gewoon doorlopen!

Ohja. Het water was nu tussen de 15.3 en 16.5 graden… morgenochtend wordt opnieuw gemeten. Ben benieuwd.

Toen terug naar de auto en de fietsen die daarin lagen. Bandje om, stickers op helm en fiets, en toen inchecken in de wisselzone. Drukte van jewelste. We moesten lang wachten in de volle zon. Ik zette mijn fiets op z’n plekje nummer 49, en rende toen nog even van de ingang naar m’n fiets, en van m’n fiets naar de uitgang. En toen van de uitgang naar m’n fiets, en van m’n fiets naar het begin van het loopparcours. ;-) Esther moest ondertussen nog even naar de “Bike doctor”, want het schakelen deed “rrrrrrrrrrrrrr’ (universeel begrip, deze diagnose begrijpen ze overal!). De bike doctor zette er nieuwe kabels op/in, en hij schakelde weer als een zonnetje.

Toen terug naar huis. In de warme auto. In de file. Pffffff. Warm! Vermoeiend! Het duurde meer dan 45’ voordat we terug waren in Einsiedeln. Wouter was op de fiets bijna net zo snel! ’s Avonds aten we wat in de local pizzeria en maakten we onze spullen klaar. Vroeg naar bed, morgen grote dag!

Race day

Wekker om 6.00 uur, ontbijt met witte broodjes en jam/honing. En toen in de auto naar de race. In het parc ferme kom ik Jan van Berkel tegen, onze Zwitserse Nederlander die het op het moment zo goed doet in de Worldcups. Hee, doe je mee? Ja dus! En jij ook? Ja! Ik heb je niet gezien bij de PRO-briefing! Ehm… PRO-briefing??? Was die dr dan? Dus ik op zoek naar iemand van de organisatie. Na veel gedoe eindelijk iemand gevonden die daar iets van wist: de speaker ;-) Gevraagd of er verschillen waren. Daar moest-ie hard over nadenken, maar uiteindelijk was het antwoord: nee. Gelukkig! Toen weer verder met de voorbereidingen en warming up. Ik stond trouwens helemaal op de eerste rij van de wisselzone, en die was direct naast een dierentuin! Er kwamen allemaal vreemde geluiden achter de doeken vandaan, balkende ezels en vreemd gegil. Ik zag de kamelen ons begluren!

Het was al superwarm toen we om 8.30 uur aan de waterkant van de Obersee stonden en de weersverwachting was ook dat het 29 graden zou worden. De watertemperatuur werd aangekondigd: 17 graden. Nou, dat viel dus reuze mee. Ik ging toch maar even een stukkie inzwemmen, en dat was geen overbodige luxe. Brrrrrrr! Knap dat ze een plekkie met 17 graden hadden gevonden. Zeker met 3 man erin staan pissen en toen de thermometer er een centimeter in gehangen?!? Anyway. Ik kom Michael Raelert nog tegen bij het inzwemmen, de grote favoriet vandaag. We zijn het eens: het water in Pontevedra was vorig jaar nog veel kouder, dus dit gaan we wel overleven. We zitten nog even op de steiger (die bijna zinkt onder het gewicht van al die mensen), en dan is het opzwemmen naar de startlijn. We mogen!

Schwimmen
Mijn start is de eerste, met alleen de PRO-mannen en –vrouwen. Dat zijn er niet superveel, en de start gaat dan ook prima. Ik ben lekker weg. Helaas gaan de meeste mannen natuurlijk veel te hard, en omdat het zo weinig mensen zijn ontstaan er direct gaten. Ik zie nog 2 mannen rechts voor me zwemmen, maar die gaan me veel te veel naar de buitenkant, dus ik blijf in m’n eentje recht langs de boeien zwemmen. Jammer dat ik helemaal alleen zit. Halverwege moeten de 2 mannen inderdaad van de buitenkant komen, en ik ga ze in de binnenbocht voorbij. Gelukkig! Ik zie nog een man voor me zwemmen (blauwe badmuts) en dat is een mooi mikpunt. Ik zwem langzaam naar hem toe en lig op gegeven moment in z’n voeten. Dan kijk ik goed: man? Vrouw dus! Met een donkerpaarse badmuts? Huh? Gek. Ik heb een lichtroze. Nouja, ik zit erbij. Helaas heeft ze een soort Barry-beenslag met heel veel bubbels, waardoor het niet fijn achter haar aan zwemmen is. Samen zwemmen we het haventje in en rennen we het water uit.

Radfahren
In de wissel ga ik mijn zwemmaatje voorbij. Wouter roept dat ik 3 minuten achter de eersten zit. Robbie roept "4". Vier wat? Vier minuten? Lig ik vierde? Zit de vierde voor me? Hm… Dan is het lang rennen met de fiets tot het einde van het tapijt… en dan de fiets op. Onder luide aanmoediging. Wauw wat staan er veel mensen, kicken hoor!

Als ik uit de menigte ben hoor ik dat mijn hartslagmeter piept. Oh neeeeee…. Ik weet het ineens weer: die piepte van de week inderdaad als m’n hartslag hoog zat. Ergens een keer een verkeerd knopje ingedrukt. Geen idee hoe ik dat eruit krijg. De beslissing was snel genomen: uit dat ding! Vier uur piepjes is te a-relaxed, dat trek ik echt niet! Dus weg hartslag.

Nou goed, vaart maken en op weg. Ik lig op m’n ligstuur, schakel een lekker verzet en focus op de rit die eraan komt. Ratelderatel. Huh? Wat nou weer? Shitding. Na even op- en afschakelen zit ik op het verzet dat ik wil. Meteen goed drinken met dit weer. Dan een vet paniekmoment: ik kijk toevallig even naar beneden, en zie ineens een enorm eng beest op m’n bovenbeen zitten. Aaaahhhhh! Ik sla hem eraf en slinger over de weg. Jeeez. Doe es niet! Gaat lekker zo!
Het is stil op de weg. De twee mannen van het zwemmen komen me op gegeven moment voorbij. Verder zit ik helemaal in m’n eentje, das wel raar zo. Dan komt Witches Hill. Ik schakel… ratelderatel. Shit, hij wil alleen maar op het lichtste verzet. Wat gek, gisteren deed-ie het prima. Ik probeer niet te balen en het ermee te doen. Ik rijd hem lekker omhoog. Het is hier feest, met een speaker, muziek en allemaal mensen verkleed als heksen. Gaaf!

Een korte afdaling (ratelratel), en dan naar The Beast. Ik ga de hoek om, klaar om over te steken en de weg naar links te pakken zoals we hem gister hadden gereden… als ik opeens naar rechts wordt gestuurd. Ehhhhh!? WTF? Ik kan nog net op tijd terugschakelen. Ratelderatel. Kleinste verzet. Dan een bocht om, en daar zie ik The Beast omhoog slingeren. Hahaha, ik moet inwendig onwijs lachen. Wat zullen Esther en Rob straks ook een lol hebben als ze hier komen! Maar goed, omhoog dus. Ik klim hem staand. Deze is inderdaad wel ff wat steiler dan wat wij gisteren hebben gefietst. Dus het beest is minder tam dan we dachten. Er zit een haarspeld in, het wegdek is slecht, maar hij is maar heel erg kort. Ook hier een heel orkest en veel aanmoedigingen. Leuk! Dan weer dalen. Ratelderatel. Grootste verzet dan maar. Niet handig dit, maar het kan niet anders.

Dan komt de langere klim naar Goldingen. Die gaat best lekker, alhoewel ik hem eigenlijk wel iets zwaarder wil schakelen. Maar dan is daar opeens een verzorgingspost. He? Hier al? Ik had hem pas bovenop verwacht. Volgens plan moest ik hier 1 bidon leeghebben en weggooien, en een bidon water aanpakken. Ik twijfel… net iets te lang en mis de bidon met water. Shit, die had ik moeten hebben. Dit is kilometer 19 en de volgende post is pas weer op 45 bij het keerpunt. Ik besluit dan nog maar niet over te gaan op gelletjes, en eerst m’n andere bidon sportdrank op te drinken.

Pfff. Het gaat allemaal niet soepeltjes, de focus is er niet en dat realiseer ik me maar al te goed. Ik probeer mezelf bij elkaar te rapen en op te peppen. De race duurt nog lang, er kan nog vanalles gebeuren. Deze afdaling ga ik goed aanvallen. Ratelderatel, grote blad, knallen maar. En dan, net als ik goed hard ga, komt me daar een baksteen voorbijzetten…! Ja hoor, het is Karin Thurig. Ik wist dat dit zou gebeuren, en toch verrast het me. Zo hard! Hoe doe je dat? Zij is oud-wereldkampioene tijdrijden en rijdt het hardst van alle meiden. Niet gek dus dat ze me voorbij komt. Aan het einde van de afdaling volgt een klimmetje, en ik rijd tot m’n verbazing weer wat naar haar toe. Zij rijdt hem helemaal staand, ik zittend. Daarna gaan we weer naar beneden. Ze rijdt van me weg, uit het zicht en ik zit weer ganz aleine…

De weg terug is met wind mee en gaat prima. Bij het keerpunt in Rapperswil is de verzorgingspost waar ik eindelijk water kan aannemen, en ik neem direct daarna dan ook m’n gel. Wouter moedigt aan en roept dat er eentje 2 minuten voor me zit. Dat is fijn te weten! Maar ik hoop dat dat niet Karin Thurig is, want die rijdt juist van me weg!

Nouja, op voor de tweede ronde. Die is ineens heel anders, want nu kom ik middenin allerlei andere startgroepen terecht. De vrouwen zijn 5 minuten na mij gestart, en daarna kwamen alle mannenagegroups. Helaas zit ik bij mannen die niet zo hard rijden, dus ik moet er enorm veel inhalen. Op zich rijdt dat wel lekker, maar ze rijden soms ook in de weg, en je moet nog oppassen dat je niet in een stayerpositie komt als ze met je mee gaan rijden.

De tweede ronde rijd ik een stuk lekkerder, ik kan het ratelen beter van me afzetten en de concentratie is veel beter. Achteraf is dat ook te zien aan mijn tijden: geen verval, beide ronden in 1.18. Ik heb alles gedronken wat ik wilde drinken, maar de laatste 8km zit ik wel zonder water, want na 19 kwam dr niets meer en die andere bidon was al leeg. De aangepakte bidon zat denk ik niet zo vol. Gekgenoeg hoef ik dit keer ook niet te plassen op de fiets. Das nie zo'n goed teken... En: waarschijnlijk had ik sowieso mijn drinkplan moeten aanpassen aan het weer, want…

Laufen
Ik wissel, begin met lopen, en voel meteen dat ik helemaal leeg zit. M’n benen willen niet! Scheisse!! Ik loop rustig en probeer in m’n ritme te komen, maar het gaat erg moeizaam. Ik pak bij iedere verzorgingspost water en drink een paar slokken. Het lopen is verder een herhaling van het fietsen: de eerste ronde loop ik helemaal alleen, niemand anders op het parcours. Na een eerste stuk langs het water, een rondje om een weiland en een stuk langs het spoor, kom ik in de oude binnenstad. Er zijn enorm veel mensen, bandjes en een speaker. Ik probeer ervan te genieten, maar m’n benen voelen verschrikkelijk en dat genieten lukt dus niet. Ik merk ook dat ik kippenvel heb, en dan realiseer ik me pas dat het zeer waarschijnlijk vochttekort is. Ik heb ook nog steeds niet geplast. Ik kan helemaal nix en probeer maar gewoon hetzelfde tempo door te lopen en steeds te drinken. Dan die trap: ja hoor, het is dat ding dat we al gezien hadden. Ik kom er nog aardig omhoog. Nog een klein stukje terug en dan zit de eerste ronde erop. Poehee.

Nu nog zo’n ronde en nu kom ik dus, net als bij het fietsen, tussen alle mensen in hun eerste ronde. Zelfs met dit tempo moet ik er een hoop inhalen. Het is op zich wel prettig om steeds naar iemand toe te lopen, maar ik heb nog nooit zulke verrotte benen gehad. Het is verstand op nul, volhouden en de kilometers tot de finish aftellen. Zo is lopen helemaal niet leuk! De tweede keer de trap voelt verschrikkelijk, wat een gemeen ding! Ik ben blij als ik eindelijk bij de finish ben. Mijn looptijd is 1.32, ik heb nog nooit zo’n langzame halve gelopen. Bummer!

Ik ben uiteindelijk 5e in 4.41.55. Ik kan er niet blij mee zijn; wat een moeilijke, zware race. En een dure fout met het drinken. Woutje vangt me bij de finish op, en dan komen ook de tranen van teleurstelling en van ontlading. Nou, dat mag best even. Caroline Steffen wint de race, tweede is Nicole Hofer en derde Karin Thurig. Een mooi en sterk podium! 

Esther ook 5e!
We wachten op Esthers finish. Na het zwemmen lag ze 2e in haar categorie, na het fietsen 9e, maar ze was heel goed aan het lopen. Uiteindelijk komt ze binnen in 5.16 en daarmee is ze 5e in haar agegroup 35-39! Esther heeft een supergoeie race gedraaid en is hartstikke tevreden. En ik trots op m’n vriendinnetje! Na afloop vallen we elkaar in de armen. En samen op de foto. Toen ik zelf na de finish op de foto mocht, zei ik als een mokkend kind "Nein", maar nu wil ik wel samen met Esther op de finishfoto. Ik kan alweer lachen… zeker als we het over “The Beast” hebben!

Dan is het wachten op Robbie Dee. Hij had goed gezwommen (NB: 9 seconden langzamer dan ik, whoehaha!) en gefietst, maar het lopen ging niet goed. Hij was misselijk en moest een stuk wandelen. Maar uiteindelijk finisht ook hij. Het is wel een feest daar bij de finish, en we praten met elkaar na in het zonnetje.

Een beetje relativeren helpt ook… 5e bij de PRO's is niet eens zo slecht, en de 336 agegroupdames zitten daar ook nog eens achter natuurlijk... Zie alle uitslagen.

’s Avonds is er het ‘awards banquet’ in de hockey ring, met eten en de prijsuitreiking. Ik mag zelfs nog op het podium. Ik ben trouwens wel ‘slachtoffer’ van het nieuwe Ironmanreglement: ik zit te ver achter de winnares voor het prijzengeld. Das wel jammer! Maar hey, ik wilde zelf bij de snelle dames meedoen!