Wauw, zo gaaf! Bij mijn debuut op de lange afstand (3km zwemmen - 110km fietsen - 30km lopen) ben ik afgelopen weekend in Stein 3e geworden op het Nederlands Kampioenschap, en 4e overall. Het was zwaar en het was gaaf en het was spannend en het was geweldig... en dan een eindtijd van 6.08.48 uur, dat had ik nooit verwacht!

Het begon allemaal een beetje op Lanzarote. Die mannen zaten me allemaal uit te dagen om mee te doen. En ik maakte de hele wedstrijd van dichtbij mee. En ik deed een lange harde training op het parcours. Na afloop hadden Cornee, Wouter en Jan het over het volgende doel: het NK lange afstand in Stein. Volgens Jan de Mol een ideale wedstrijd voor mij. "Voor mij? Ideaal? Weet je wel hoe lang dat is? Daar doe je bijna 7 uur over man!" was mijn eerste reactie. Maar ik moet toegeven: het zaadje was geplant. Dus ik sliep er eens een paar nachtjes over. Overlegde met Wout en met coach Chris, sliep dr nog es een paar nachtjes over en kwam toen tot de conclusie: why not? Ik doe es gek, ik ga gewoon starten en kijken hoe het gaat. Dus een sms-je naar race director Frank of ik nog mee kon doen. Dat kon. Ohjee. Ik doe dus mee!

Voorbereiding
Samen met Wout en m'n mama reden we vrijdagavond uit het werk naar Stein. Heel gek: ik dacht eerst: ach, ik heb nog 2 weken om aan het idee te wennen en nog even goed te trainen (ik denk altijd dat ik nog heel goed moet trainen voordat ik ergens klaar voor ben...), maar toen was het ineens vrijdagavond en waren we al in Stein. Ik moet zondag al! Mag Eef, mag!! Pff. Op zaterdag reden Wout en ik het fietsrondje. Ik moet zeggen: dat viel me mee. Ja, er zitten wat klimmetjes in, maar die zijn best kort en goed te doen. Maarja, je moet natuurlijk wel 4 rondjes... We haalden ook onze spullen op en liepen toen een rondje van het loopparcours. En we verdwaalden natuurlijk... Wat een ingewikkeld rondje! Ik heb al 0,0 richtingsgevoel, dus ik heb hier echt geen idee waar ik uithang. Maar goed, dat zal in de race wel goedkomen. Verder regende het en zou het behoorlijk koud worden tijdens de wedstrijd. 's Middags lekker even slapen en 's avonds keken we nog even het NK Sprint. Toen vroeg naar bed!

Race day
De wekker stond om 5.30 uur, want om 8.30 uur was de start. Mama ging op de fiets en wij met de auto en alle troep naar Stein. Loopspullen in het T2 neerzetten, en toen door naar T1 en de start. Het was verdorie een partij koud! Ik had al bevroren handen. Dat beloofde niet veel goeds, en ik legde mijn windjack en armstukken klaar bij m'n fiets. Nog ff wat inlopen en warmzwaaien en toen mochten we ons opstellen bij de start. Ik stelde me in op een lange dag...

Zwemmen
Wout en ik stonden lekker vooraan bij het hek om een goed plekje aan de startlijn te veroveren. Dat ging prima: Wout rechts van een kano en ik links ervan. Wout bedacht zich en kwam toch naast me liggen. Ohjee. We moeten niet elkaar de hersens inslaan he? Nee, dat zou hij niet doen. Het duurde nog een hele tijd voordat iedereen erin lag, en toen kwam ein-de-lijk het startschot. Jammer is altijd dat je in Stein niet mag inzwemmen. Vind ik altijd supervervelend! Moet je dus zomaar vanuit het niets gaan zwemmen. Gelukkig is dat op een 3km dan wat makkelijker dan tijdens de Olympische afstand waarop ik altijd voluit wegmoet. Dat deed ik nu dus niet; gewoon lekker m'n tempo pakken. Het ging best goed en makkelijk en na zo'n 200m keek ik eens waar ik lag. Rechts ademend keek ik naar degene naast me... Hee! Woutje! Lachen. Woutje ademt links dus we lagen elkaar gezellig aan te kijken. Joehoe! Alleen de man links van me probeerde me naar rechts te duwen en dan zou ik Wouter gaan rammen. Dat wilde ik niet! Dus ik bleef hem terugduwen. We waren bijna bij de eerste boei en ik zag dat het heel krap ging worden. Dus ik versnelde om de binnenbocht te pakken en Wouter niet in de weg te liggen. Dat ging volgens mij wel goed. Na de boei was er ineens ruimte en ik kon lekker doorzwemmen. Ik kwam wel een beetje in niemandsland te zwemmen en probeerde bij de mensen voor me te komen. Dat lukte omdat die niet echt de ideale lijn zwemmen. Na 1 ronde het water uit, de trap op en er weer induiken. Ik hoor van de speaker dat ik tweede lig, achter de Canadees-Tsjechische Tereza Macel. Dat is prima. Ik duik achter een paar mannen aan voor de tweede ronde. Ik lig bij eentje aan z'n voeten. Het gaat goed maar ook iets te makkelijk en ik wil eigenlijk harder. Een paar keer probeer ik hem in te halen, maar dat lukt dan weer niet. Versnelt hij dan? Of is het toch een stuk zwaarder zonder hem voor me? Na een paar pogingen besluit ik achter hem te blijven zwemmen. Dit is ook wel prima, en bovendien zwemt deze man echt geweldig strakke lijnen. Dat kan ik zelf waarschijnlijk niet beter, dus dit is misschien wel de slimste optie. Na 43'57 kwam ik als 2e uit het water, op zo'n 4 minuten afstand van Tereza Macel, winnares van 2 Ironmans en vorig jaar nog 4e op het wereldkampioenschap in Hawaii. En: met wat voorsprong op zowel Sonja als Heleen bij de Vaate. En die heb ik ook wel nodig met wat er nog te gaan is!

Fietsen
Bij de wissel gauw m'n jack aan, en tijdens het eerste stuk ook m'n armstukken. Geen overbodige luxe met dit frisse weer. Met heel veel zin ga ik op pad. Veel aanmoedigingen langs de kant. Gaaf. Nu ontspannen en een lekker tempo pakken. Het is 110km, prent ik mezelf in. Niet te gek dus. Ik ga hartstikke lekker. Bovenop de Snijdersberg staat Edo. Hij roept dat het gat met Macel maar 3.30 is. Ik ben blij verrast en ga lekker verder. Het klimmen vind ik superleuk. Het is wel eenzaam: ik rijd echt helemaal in m'n uppie. Waar blijven al die snelle mannen, vraag ik me af? En Woutje? Dr moeten er toch een hoop van achteren komen. Maar niets van dat alles. Pas in de tweede ronde komen er 3 mannen me inhalen, waaronder Merijn Schuurman. Ik blijf een eind in hun spoor: ze gaan niet heel veel harder. Ja, op het vlakke stuk met wind rijden ze wat van me weg, maar in het bochtige gedeelte en de afdaling kom ik ze gewoon weer voorbij! Kicken! M'n voeding kost me wat moeite: ik moet iedere ronde een bidon leegdrinken, maar heb weinig dorst. Maar het moet, want ik wil niet nog een keer meemaken wat er in Zwitserland gebeurde. Dus het is nogal 'force feeden'. Bah.
Op de Snijdersberg staat Edo weer aan te moedigen: nog maar 50 seconden achter Macel. Whow! Hoe cool is dat? Tja, en toen raakte ik wat overenthousiast: ik gooide mijn hengeltje uit en reed het gat in de loop van de tweede en begin derde ronde dicht. Ik ging erop en erover op de Snijdersberg in de derde fietsronde en ineens lag ik op kop! Achteraf... hm niet zo'n handige beslissing? Ik had er misschien beter gewoon achter kunnen blijven rijden. Dat deed Macel dus wel heel cool. Die liet me lekker even 'spelen', tot het einde van de derde ronde. Toen kwam er een groepje mannen voorbij. Macel schakelt naar een bizar zwaar verzet, haalt me in en ik zie dr van me wegrijden. En kan niet mee. Chips. Nouja, ik zit nog steeds prima, nu het laatste rondje nog. Ik moet alleen ontzettend nodig plassen. Dat doe ik eerst na het viaduct, en daarna nog een keer in de afdaling van de Slingerberg (soort kamikazeactie!). Ik heb in ieder geval goed gedronken! Maar fietsen met een volle blaas is echt waardeloos. Halverwege, in de lange afdaling, komt Heleen me voorbij. Wat kan die fietsen, die heeft dus na het zwemmen 7 minuten goedgemaakt. Ik merk dat ik het nu echt zwaar krijg en de laatste kilometers hadden van mij niet gehoeven... en toen kwam vriendinnetje Sonja me ook nog voorbij, net voor de wissel. Oh, ik was echt blij toen ik mocht wisselen!

Lopen
Ik was echt even klaar, want mijn wissel was bagger: eerst loop ik het verkeerde 'straatje' in, waardoor ik moet omkeren aan het einde, en toen kon ik mijn bak niet vinden! Stom! Gebeurt me eigenlijk nooit. Even goed ademhalen, zitten, sokken (!) en schoenen aan, en op weg. 30km is nog lang! Macel ligt 1e, Heleen 2e, Sonja 3e en ik 4e. Ik ga vrij rustig op weg, niet goed wetend wat ik aankan. Daar staat opeens Woutje aan de kant in z'n spijkerbroek. Das helemaal niet goed! Hij roept meteen: "met mij is alles goed, het ging alleen niet en ik ben uitgestapt". Ik laat het even tot me doordringen. Vandaar dattie me niet voorbij is gekomen! 
Eigenlijk wil ik direct naar Sonja toelopen, maar Chris roept dat ik rustig aan moet doen. Versnellen mag in de derde ronde. En: ik moet alweeeeeeer plassen. Okeeeeee. Waar blijft dat parkje!?! Het duurt lang... en dan kan ik eindelijk de bosjes in om te plassen. Wat een opluchting! In de eerste twee ronden werden de onderlinge verschillen steeds kleiner: halverwege lagen we met z'n 4-en binnen 1 minuut! Het was onwijs spannend. Sonja had Heleen ingehaald en samen liepen ze naar Macel. Op gegeven moment liep ik ook nog maar 30 seconden achter Heleen. Edo stond weer enorm goed te coachen ;-) In de derde ronde mocht ik wat gaan versnellen, maar... dat ging niet meer. Ik zat tegen een soort kramp in m'n zij aan. Shit! Ik wilde wel, maar het lukte niet meer. Ondanks alle aanmoedigingen van iedereen... Heleen wist in de laatste ronde heel knap de winst naar zich toe te trekken en finishte in 6.03 uur, gevolgd door Macel (6.05). Sonja pakte het zilver op het Nederlands Kampioenschap (6.06) en ik het brons in 6.08.48 uur. Het was een onwijs snelle race, want we doken allevier dik onder het parcoursrecord, dat stond op 6.15 uur. Gefeliciteerd meiden, jullie zijn toppers!!

Uitslagen
1. Heleen bij de Vaate (Stein) 6:03:57 - Nederlands kampioen
2. Tereza Macel (CZE) 6:05:32
3. Sonja Jaarsveld (Hoorn) 6:06:35 - 2e NK
4. Eva Janssen (Hilversum) 6:08:48 - 3e NK
5. Esther de Vries (Groningen) 6:21:45

Alle uitslagen en tussentijden vind je op www.triathlonstein.nl. Op www.triathlon.tv kan je beelden van de race bekijken.